BÖLÜM 1 — YAĞMURLU GECE
Şehir, o gece hiç olmadığı kadar sessizdi.
Yağmur saatlerdir durmadan yağıyor, sokak lambalarının altında ince bir sis oluşturuyordu. İnsanlar evlerine çekilmiş, caddeler neredeyse tamamen boşalmıştı.
Eren ise pencerenin önünde oturmuş, dışarıyı seyrediyordu.
Saatine baktı.
03.16.
Telefonu masanın üzerinde duruyordu.
Son birkaç haftadır aynı rüyayı görüyordu.
Eski bir tren istasyonu…
Yağmur…
Uzaktan gelen bir tren sesi…
Ve kendisine doğru yürüyen, yüzünü bir türlü göremediği bir kadın.
Her rüyanın sonunda kadın aynı şeyi söylüyordu:
“Beni neden bıraktın?”
Eren her uyandığında kalbinin hızlı attığını hissediyordu.
Ama en garip olanı, kadının sesini tanıyor olmasıydı.
Dört yıldır duymadığı bir ses.
Derya.
Eren’in hayatından hiçbir açıklama yapmadan çıkan kız.
Onu en son gördüğü gece de yağmur yağıyordu.
O geceden sonra Derya ortadan kaybolmuştu.
Ne telefonuna ulaşılmıştı ne de bir iz bulunmuştu.
Eren yıllarca onun öldüğünü düşünmüştü.
Ama insan bazı insanları öldüğüne inandırarak da unutamıyordu.
Saat 03.17 oldu.
Telefon titredi.
Eren irkildi.
Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.
Mesajı açtı.
“Dört yıl önce yarım bıraktığımız yere gel.”
Eren’in gözleri büyüdü.
Ardından ikinci mesaj geldi.
“Bu kez beni yalnız bırakma.”
Mesajın altında tek bir konum vardı.
Eski Tren İstasyonu.
Eren uzun süre ekrana baktı.
Sonra istemeden fısıldadı:
“Derya…”