Sıramda kalemimle uğraşıyordum. Sadece yapmak istediklerim ,hayallerimi düşünüyordum. Artık hayal etmekten çok sıkılmıştım içinde olmak istiyordum. Kapı açıldı ve rutinim başa döndü. Sanki bitmeyecekti bu sanki hep aynı yerde sayıp duracaktım. Şimdiden sıkışmaya başlamıştım ders bitince bir şeyler yapmam lazımdı.
Duygu Hoca: Evet, nasıldı arkadaşlar tatiliniz?
Birkaç kişi iyi kötü yanlarından baya süre konuşmuştu, ben kendimi anlatmayı çok sevmediğim için sustum. Tanımadığım insanların yanında çok konuşmayı istemiyordum.
Duygu Hoca: Tamam, kaldığımız yerden devam edelim. Haftaya quiz haftası hafiften toparlansın bir şeyler...
Bitmeyen 45 dakika, gerçekten son 20 dakika kala 60 saniyeleri sayıyordum. Lüttfeeenn!!! Biri beni kurtarabilir miydi? Ders bittiğinde kahve alıp dizime devam etmek istiyordum. Oturdum bekledim sadece.
Bir ton halledilecek doküman vardı, önce onları hallettim. Sonra dizimi izledim vaktin geçmesini bekliyordum sadece. Sonra aklıma bana kim yardım ederdi acaba diye düşünmeye başladım. Birini bulmuştum bir aile tanıdığımızdı ama yerini bir türlü bulamamıştım. Koşa koşa ait olduğum yerlerde çalışmak istiyordum sadece beklemek sinirimi bozuyordu ama yeni başlamıştık.